Σαν σήμερα, πριν 48 χρόνια, Mάρτιος του 1973, γεννιέται σε μια μικρή πόλη της Σερβίας (Το Ζρένιανιν, τη γενέτειρα των αδερφών Ίβιτς που πέρασαν απ’ τη χώρα μας, αλλά και άλλων δεκατριών κορυφαίων αθλητών με Ολυμπιακά μετάλλια) ο Ντέγιαν Μποντιρόγκα.

Ο Ντέγιαν άρχισε το μπάσκετ στα 13 του χρόνια και στα 15 του ήταν ήδη 2.05μ. Στα 16 του, όντας πλέον επαγγελματίας και παίχτης της Proleter, τον ανακάλυψε ο Krešimir Ćosić σε ένα τουρνουά όπου ο Ντέγιαν έβαλε 32 πόντους. Τότε ο Ćosić πείθει τους γονείς του Ντέγιαν να τον αφήσουν να πάρει μεταγραφή στην Ζαντάρ της Κροατίας, με βασική προϋπόθεση να μην σταματήσει το σχολείο. Ένα χρόνο μετά όμως θα λήξει άδοξα η καριέρα του εκεί, λόγω του πολέμου για την ανεξαρτησία της Κροατίας.

Ο Μποντιρόγκα θα μετακομίσει στην Ιταλία και την Στεφανέλ Τριέστε. Αυτό όμως που ίσως να μην γνωρίζουν πολλοί, είναι ότι πριν υπογράψει στην ιταλική ομάδα, τον πλησίασαν οι δικοί μας ΑΕΚ και Ολυμπιακός με την προϋπόθεση να πάρει την ελληνική υπηκοότητα. Ο Ντέγιαν φυσικά ως ένθερμος “Πλάβι” θα αρνηθεί και θα βρεθεί στην Ιταλία. Εκεί θα έχει προπονητή τον τεράστιο Bogdan Tanjević, έναν απ’ τους σπουδαίους που θα τον προπονήσουν. Μετά την Τριέστε θα ακολουθήσουν κατα σειρά Ολύμπια Μιλάνο, Ρεάλ Μαδρίτης, Παναθηναικός , Μπαρτσελόνα και Βίρτους Ρόμα. Σε όλες τις ομάδες που αγωνίστηκε σχεδόν πήρε τίτλο ή τίτλους. Η ομάδα όμως που έχει μέσα στην καρδία του ο Ντέγιαν είναι ο Παναθηναικός.

Το καλοκαίρι του 1998 μόνο τυχαίο δεν ήταν για τον Παναθηναικό που πήγε σε μια ολική αναδόμηση και εκτός απ’ τον Ντέγιαν θα φέρει στην Αθήνα τον Ζέλικο Ρέμπρατσα, τον Οντέτ Κάτας και φυσικά τον μελλοντικό κορυφαίο προπονητή στην Ευρώπη, τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Στον Παναθηναικό θα έρθει και θα αφήσει το στίγμα του για τα καλά και θα αγαπηθεί όσο λίγοι. Θα μείνει 4 χρόνια στην ομάδα και θα κατακτήσει 2 Ευρωλίγκες (σε 3 τελικούς) το 2000 και το 2002 και 3 πρωταθλήματα Ελλάδος. Ο “White Magic” (από τον Magic Johnson) όπως ήταν ένα από τα παρατσούκλια που του είχαν κολλήσει, θα είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής σε αυτή την 4ετία με τρομερούς αριθμούς και ατομικές διακρίσεις.

Ήταν η στόφα αυτού του παίκτη τέτοια, που το 2002 θα αφήσει τους αγαπημένους του πράσινους για την Μπαρτσελόνα και θα συνεχίσει από κει που σταμάτησε, θα κατακτήσει δηλαδή την Ευρωλίγκα του 2003 στην πρώτη του μόλις χρονιά. Και πώς να την έχανε με συμπαίκτες όπως οι Šarūnas Jasikevičius, Gregor Fučka και Juan Carlos Navarro; Προφανώς πρωταγωνίστησε και στην Ισπανία, συνεχίζοντας να σπάει τα κοντέρ των ρεκόρ και των αριθμών. Μετά την Μπάρτσα θα πάει στην Ρόμα και μένοντας δύο χρόνια θα κλείσει την τεράστια καριέρα του το 2007 σε ηλικία 34 ετών. Ο Μποντιρόγκα δεν κέρδισε κανέναν τίτλο τα τελευταία δύο χρόνια, αλλά στην τελευταία εμφάνιση του δόθηκε το standing ovation που άρμοζε σε έναν σπουδαίο πρωταθλητή.

Το κεφάλαιο Εθνική ομάδα για τον Ντέγιαν ίσως να ήταν και το σημαντικότερο απ΄ όλα. Πέρα απ’ τον ίδιο που είναι ένας απ’ τους καλύτερους Σέρβους όλων των εποχών, έμελλε να συνυπάρξει με κορυφαίους συμπαίκτες σε μια σχεδόν ανίκητη φουρνιά. Παραθέτω τους περισσότερους απ’ αυτή, για να καταλάβετε….Dejan Tomašević, Milenko Topić, Predrag Danilović, Saša Obradović, Vlade Divac, Žarko Paspalj, Zelly Rebrača, Predrag Stojaković, Dragan Tarlać, Igor Rakočević. Φυσικό επακόλουθο με αυτόν στο ζενίθ της καριέρας του και όλους αυτούς στην ομάδα, ο Mr. MVP θα κατακτήσει σε μια 7ετία… κρατηθείτε: 3 χρυσά Ευρωπαϊκά και ένα χάλκινο, 2 χρυσά Παγκόσμια μετάλλια και 1 αργυρό Ολυμπιακό μετάλλιο στους αγώνες της Ατλάντα χάνοντας το χρυσό απ’ την μόνη ομάδα που θα μπορούσε να χάσει, την Αμερική. (Ολαζόυν, Μαλόουν, Πίπεν, Στόκτον, Ο’Νιλ κ.ά).

Αν αρχίσουμε να γράφουμε για τις ατομικές διακρίσεις του Ντέγιαν θα τελειώσουμε την άλλη βδομάδα, οπότε θα αναφέρω τις πιο σημαντικές:

  • Mέλος της καλύτερης ομάδας της πρώτης δεκαετίας της Ευρωλίγκα.
  • Μέλος της καλύτερης πεντάδας όλων των εποχών του Παναθηναϊκού μαζί με τους Δημήτρη Διαμαντίδη, Αντώνη Φώτση, Φραγκίσκο Αλβέρτη και Στόγιαν Βράνκοβιτς.
  • Μέλος των 50 κορυφαίων στην ιστορία της Ευρωλίγκα.

Ο κόσμος τον αγάπησε όσο λίγους άλλους ξένους που φορέσανε ειδικά, την «πράσινη» φανέλα. Ο Σέρβος διακρινόταν για το πάθος του, την τρέλα του, τον έξυπνο τρόπο παιχνιδιού, τη «μαγεία» σε όλες του τις κινήσεις και μπασκετική «αλητεία» και τρέλα που έβγαζε στο παρκέ. Όντας 2.05 έπαιζε σε όλες τις θέσεις τις περιφέρειας συνεισφέροντας και σημαντικά στην άμυνα. Ήταν ένας ευέλικτος παίκτης με πολλά ταλέντα. Αλλά ήταν επίσης αθλητικός τύπος που έδωσε το παράδειγμα και ήταν πάντα ευγενικός με τους αντιπάλους του, τους διαιτητές, τους οπαδούς και τον τύπο. Έκανε το μπάσκετ ακόμα πιο όμορφο, πιο διασκεδαστικό και πιο ελκυστικό για κάθε φίλαθλο ανεξαρτήτου οπαδικής προτίμησης. Ήταν ένας αληθινός σούπερ σταρ που θα μπορούσε να έχει παίξει στο NBA χωρίς προβλήματα, αλλά επέλεξε να γίνει βασιλιάς στην Ευρώπη. Και μιας και είπαμε ΝΒΑ ,δεν υπήρχε ως τότε τουλάχιστον, άλλος παίχτης που ο τίτλος του “clutch” να τον αντιπροσωπεύει πιο πολύ. Ο Μποντιρόγκα πήρε τον τίτλο του “MVP” 13 φορές στην καριέρα του. Ζωντανός Θρύλος του αθλήματος!

Θέλεις να μη χάνεις ανάρτηση στον δρόμο για το ταμείο;

Κάνε like στη σελίδα του Koubanezos.gr στο Facebook

Εντάξου στο μεγάλο chat του Telegram

Κάνε εγγραφή στο κανάλι του Koubanezos.gr στο Youtube

Follow το Koubanezos.gr στο Twitter

Ακολούθησε το Koubanezos.gr στο Instagram

Εντάξου στο group του Koubanezos.gr στο Facebook