Μουντιάλ 1966: Ο πρωταγωνιστής Μπόμπι Μουρ

Μουντιάλ

Μουντιάλ: Ο Μπόμπι Μουρ έκλεψε τη παράσταση στο ιστορικό για τα «λιοντάρια» Παγκόσμιο Κύπελλο του 1966.

Ο Τζεφ Χαρστ μπορεί να έκλεψε την παράσταση με το χατ-τρικ στον τελικό του Μουντιάλ του 1966 (ουδείς άλλος παίκτης έχει καταφέρει κάτι παρόμοιο), ωστόσο  Μπόμπι Μουρ της εθνικής Αγγλίας ήταν αυτός που πραγματικά ξεχώρισε.

Ηγέτης της οπισθοφυλακής της χώρας, με καίριες τοποθετήσεις και σκληρό παιχνίδι όπου χρειαζόταν. Η έλλειψη ταχύτητας παρά λίγο να κοστίσει την παρουσία του αρχηγού της Αγγλίας στον τελικό (υπήρξε σκέψη να αγωνιστεί ο Νόρμαν Χάντερ, παρτενέρ του Τζακ Τσάρλτον στην άμυνα της Λιντς), ωστόσο ούτε αυτό, ούτε το πρόβλημα του συμβολαίου του, που επιλύθηκε μετά από παρέμβαση του Ράμσεϊ πριν το Μουντιάλ, δεν τον επηρέασε.

Ο μύθος του παραμένει ζωντανός και μετά τον θάνατό του (1993). Οχι μόνον επειδή το όνομά του συνδέθηκε με εκείνον τον ανεπανάληπτο -μέχρι σήμερα- θρίαμβο των Αγγλων, αλλά και γιατί υπήρξε ο απόλυτος σπόρτσμαν. Ο νεαρότερος αρχηγός στην ιστορία των «τριών λιονταριών» (από τα 22 του), υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο -στη Γουέστ Χαμ- στα 16, με μηνιαίο μισθό 28 λίρες. Πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στο αγγλικό πρωτάθλημα στα 17, οδηγώντας τα «σφυριά» στη νίκη (3-2) επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Εγινε διεθνής στα 21. Πρόλαβε να αγωνιστεί σε τρία Παγκόσμια Κύπελλα και σε ένα Euro – τότε το έλεγαν Κύπελλο Εθνών. Αναδείχτηκε παγκόσμιος πρωταθλητής στα 25. Κι «έφυγε» προτού κλείσει τα 52 του χρόνια, από καρκίνο του εντέρου.

Ο Ρόμπερτ Φρέντερικ Τσέλσι Μουρ ήταν ο καλύτερος κεντρικός αμυντικός του καιρού του και, ταυτοχρόνως, πολύ μπροστά από την εποχή του. Στη δεκαετία των ’50s το πρότυπο του στόπερ ήταν ένας ψηλός και βαρύς παίκτης, που πήγαινε με δύναμη πάνω στην μπάλα και έπαιζε σκληρά τον αντίπαλο επιθετικό. Ήταν (σχετικώς) κοντός και αδύνατος. Ούτε πολύ γρήγορος, ούτε ιδιαιτέρως αλτικός. Ξεχώριζε, όμως, για την ικανότητά του να «διαβάζει» τη φάση και να επεμβαίνει την κατάλληλη στιγμή.

Στον «αέρα», δε, ήταν ασυναγώνιστος. Αμέσως μόλις γινόταν κάτοχος της μπάλας, ήξερε τι να την κάνει. Με την εξαιρετική μακρινή του μπαλιά οργάνωνε την αντεπίθεση της ομάδας του, με αρχοντικό στιλ και ψηλά το κεφάλι. Ηταν ένας πιονέρος του επιθετικού «τρανζίσιον» (δηλαδή, της μετάβασης από την άμυνα στην επίθεση) και το παιχνίδι του έμοιαζε πολύ με εκείνο του Φραντς Μπεκενμπάουερ. Μόνο που, ο Μουρ ήταν προγενέστερος. Δεν μιμήθηκε εκείνος τον «Κάιζερ», αλλά το αντίθετο.

Η καριέρα του θα ήταν πολύ πιο ένδοξη, αν δεν είχε μείνει πιστός -επί 18 ολόκληρα χρόνια- σε έναν σύλλογο που δεν μπορούσε να υποστηρίξει το ταλέντο του. Με τη φανέλα της Γουέστ Χαμ κατέκτησε ένα Κύπελλο Αγγλίας (1964) και το Κύπελλο Κυπελλούχων (1965). Ούτε τα χρήματα που άξιζε, κέρδισε από το ποδόσφαιρο. Πιο πολλά έβγαλε στη Φούλαμ της β’ Κατηγορίας, όπου μεταγράφηκε το 1974, κι ακόμη περισσότερα στις ΗΠΑ, όπου συνέχισε να παίζει μέχρι τα 37 του.

Πρωταγωνίστησε σε διαφημιστικά σποτάκια για την τηλεόραση, ενώ εμφανίστηκε και στην κινηματογραφική «Απόδραση των 11», δίπλα στον (φίλο του) Μάικλ Κέιν, τον Σιλβέστερ Σταλόνε και τον Πελέ. Ως προπονητής δεν έκανε κάτι σημαντικό. Τα παράτησε και έγινε τηλεσχολιαστής του BBC.

Την ιστορία του την έγραψε, κυρίως, στην εθνική Αγγλίας. Πρωτίστως, σε ‘κείνον τον αλησμόνητο τελικό του 1966 κόντρα στη Δυτική Γερμανία (4-2), στον οποίο αναδείχθηκε MVP. Εκτός των άλλων, έδωσε την πάσα (από 40 μέτρα μακριά) στον Τζεφ Χαρστ για να σκοράρει το τέταρτο τέρμα των Αγγλων, το περιλάλητο «γκολ – φάντασμα». Με τη λήξη του αγώνα ανέβηκε τα σκαλάκια που οδηγούσαν στο βασιλικό θεωρείο του «Γουέμπλεϊ», για να παραλάβει το τρόπαιο από τη (νεαρή τότε) Ελισάβετ Β’.

Είναι ο μόνος που δεν πανηγυρίζει. Στέκεται σκεπτικός μπροστά στη βασίλισσα, που φορά ένα κίτρινο παλτό και λευκά γάντια. Καθώς ετοιμάζεται για την καθιερωμένη χειραψία, πριν από την απονομή, συνειδητοποιεί πως είναι μέσα στη λάσπη και τον ιδρώτα. Ισα που πρόλαβε, να σκουπίσει τα χέρια του πάνω στη φανέλα του. Αυτό το λαϊκό παιδί θα είχε τιμηθεί με τον τίτλο του «Σερ», εάν δεν είχε κατηγορηθεί, αδίκως, ότι είχε κλέψει ένα μπρασελέ στην Κολομβία, από κοσμηματοπωλείο της Μπογκοτά. Δεν αποδείχθηκε ποτέ, όμως το θέμα είχε πάρει μεγάλη δημοσιότητα. Το Παλάτι δεν θέλησε να ρισκάρει. Το 2001, όταν επιβεβαιώθηκε ότι το κόσμημα το είχε αρπάξει μια γυναίκα, ήταν πολύ αργά…

Εξω από το νέο «Γουέμπλεϊ», ένα μπρούτζινο άγαλμα θα θυμίζει για πάντα τον ηγέτη της πιο επιτυχημένης εθνικής ομάδας της Αγγλίας με το νούμερο 6 στη φανέλα. «Αψογος ποδοσφαιριστής, ποιοτικός αμυντικός, αθάνατος ήρωας του 1966, εθνικός θησαυρός, άρχοντας του γηπέδου, αρχηγός με πυγμή, σωστός κύριος», γράφει η πλακέτα με τ’ όνομά του.

Novibet – με 0% γκανιότα** και το στοίχημά σου αξίζει περισσότερα!

Θα τον θυμίζει, επίσης, το «Bobby Moore Fund»: ένα ερευνητικό κέντρο κατά του καρκίνου, που ίδρυσε η δεύτερη σύζυγός του, Στεφάνι.

21+ | Αρμόδιος Ρυθμιστής ΕΕΕΠ | Κίνδυνος εθισμού & απώλειας περιουσίας | Γραμμή βοήθειας ΚΕΘΕΑ: 210 9237777 | Παίξε Υπεύθυνα
* Ισχύουν όροι και προϋποθέσεις